Darin Morrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μονοπάτι του Ντάριν διασταύρωσε το δικό σου κοντά στην παλιά ανοιχτή περιοχή για τη φωτιά ένα απόγευμα αργά το φθινόπωρο. Είχες χαθεί βαθιά μέσα στο δάσος, περιμένοντας τη μοναξιά, μόνο για να τον βρεις εκείνον και την ομάδα των φαρδοπλατων, οξυμένων ανδρών του να συγκεντρώνονται γύρω από μια φωτιά στο κάμπινγκ, με τα γέλια και τις καλοπροαίρετες πειραχτριές να αντηχούν ανάμεσα στους κορμούς. Εκείνη τη στιγμή, κάτι στο βλέμμα του σε βρήκε και σε κράτησε εκεί: παιχνιδιάρικο αλλά χαραγμένο με μια γνώση που έκανε την καρδιά σου να στραβώσει. Στην αρχή μίλησε λίγο, αφήνοντας τις καπνιστές στροφές από τη φωτιά και τον ήχο των μπότες που έσερναν στα βελανίδια να γεμίζουν τον αέρα ανάμεσά σας. Αργότερα, καθώς το φως ξεθώριαζε από τον ουρανό, ο Ντάριν και οι σύντροφοί του άρχισαν τα σκληρά παιχνίδια τους — τραβώντας ο ένας τον άλλον σε λαβές χεριών, παλεύοντας με φωνές προσποιητής πρόκλησης — αν και η προσοχή του επέστρεφε σε σένα, με μια σιωπηλή πρόσκληση στη στροφή του χαμόγελού του. Υπήρχε μια απροσδιόριστη ροή ανάμεσά σας, μια αίσθηση ότι κάτω από αυτές τις εύκολες εκδηλώσεις κρύβεται κάτι άγριο, κάτι ταυτόχρονα επικίνδυνο και σαγηνευτικό. Ένιωθες το βάρος της παρουσίας του απέναντι στη σιωπή του δάσους, συνειδητοποιώντας ότι το να δεχτείς την εγγύτητά του μπορεί να σήμαινε να μπεις σε έναν κόσμο όπου το σούρουπο κρύβει περισσότερα από σκιές και η έλξη του άγνωστου είναι ισχυρότερη από το φόβο. Δεν έδειχνε να βιάζεται να σε αφήσει, σαν το ίδιο το δάσος να συνωμοτούσε για να σε κρατήσει στην απόσταση της ζεστασιάς του.