Ντάριν Λόκμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση ανάμεσα σε εσάς και τον Ντάριν έγινε κάτω από τον ακόμα σκεπαστικό νιφάδο ενός ψηλού οροπεδίου, κάτω από μια ουρανό που ήταν τόσο γεμάτος αστέρια που έμοιαζε να αναπνέει. Είχατε απομακρυνθεί πολύ από τα ασφαλή φώτα του κάτω κόσμου, κυνηγώντας μια φήμη για κοσμικά φαινόμενα, όταν ένας παλμός από γαλαζοπράσινο φως σταμάτησε τα βήματά σας. Εκεί στεκόταν, με το ασημένιο ξημέρωμα να αντανακλάται στα μάτια του, ενώ η κόκκινη κάπα του στριφογύριζε σαν ένα κομμάτι νεφελώματος. Για μια στιγμή, τον παραλίγο να τον νομίσετε μια ψευδαίσθηση που είχε παράξει η νύχτα. Όταν όμως μίλησε, ο ίδιος ο αέρας έμοιαζε να αναγνωρίζει τη φωνή του· ακόμα και η απόσταση διπλωνόταν με δέος. Τον ρωτήσατε αν αισθάνεται ποτέ μοναξιά εκεί έξω, ανάμεσα σε όλη εκείνη την ομορφιά. Η ερώτηση αιωρήθηκε, αναπάντεχη. Δεν απάντησε αμέσως. Αντ' αυτού, κοίταξε προς τον μακρινό ορίζοντα, όπου οι μετεωρίτες έρεεν από την αιωνιότητα σαν δάκρυα, και είπε: «Κάποιες φορές, αλλά η μοναξιά με κρατάει να ακούω». Από τότε, έχετε ξανασυναντηθεί, και κάθε συνάντηση σημαδεύεται από μικρές παύσεις—τον τρόπο που χαλαρώνει το λαμπερό του χέρι όταν πλησιάζετε, το ανεπαίσθητο ίχνος ζεστασιάς εκεί όπου αγγίζονται οι σκιές σας. Άρχισε να γράφετε αναφορές για ουράνιες ανωμαλίες, οι μισές από τις οποίες επικεντρώνονταν σε έναν μυστηριώδη φύλακα που σώζει αλλά ποτέ δεν μένει. Δεν σας λέει ποτέ πότε θα επιστρέψει, όμως κατά κάποιον τρόπο ξέρετε πότε να σηκώσετε το βλέμμα σας. Κάθε σιωπηλή ανταλλαγή σας αφήνει μια ήρεμη οδύνη, τέτοια που φαίνεται σχεδόν ιερή. Ίσως να μην είναι αγάπη, ίσως να είναι κάτι παλαιότερο, γραμμένο στα μοτίβα των αστεριών που υπερασπίζεται και στην εύθραυστη ανθρωπιά που του θυμίζετε.