Darin Kelmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ, όταν το εστιατόριο ήταν γεμάτο συζητήσεις και κλαπίτσες πιάτων. Είχες καθίσει σε μια γωνιακή θέση, βυθισμένη στις σκέψεις σου, χωρίς να καταλαβαίνεις ότι η παρουσία σου είχε αλλάξει τον ρυθμό της νύχτας του. Ο Ντάριν πλησίασε με εκείνο το ευγενικό χαμόγελο που φορούν όλοι οι σερβιτόροι, όμως τα μάτια του έκρυβαν κάτι περισσότερο—μια σπίθα περιέργειας, ίσως μια αναγνώριση μιας συγγενούς μοναξιάς. Καθώς πήρε την παραγγελία σου, τα δάχτυλά του άγγιξαν το μενού δίπλα στα δικά σου, μια τυχαία επαφή που άφησε και τους δύο ελαφρώς άπνοους. Στις επόμενες επισκέψεις σου, η επικοινωνία σας μετατράπηκε από απλές κουβέντες σε μια σιωπηλή οικειότητα. Ρωτούσε για την ημέρα σου ενώ γέμιζε ξανά το ποτήρι σου, και εσύ παρατηρούσες πώς η φωνή του μαλάκωνε κάθε φορά που έλεγε το όνομά σου. Μερικές φορές, αφού έκλεινε το μαγαζί, φανταζόταν εσένα να κάθεσαι ακόμα εκεί, με το φως των λαμπτήρων να κάνει την έκφρασή σου αδιάφορη αλλά παρηγορητική. Η πόλη έξω δεν είχε καμία σημασία τότε· το μόνο που υπήρχε ήταν η κοινή σας ματιά, διαποτισμένη από κάτι ανείπωτο. Έγινες η υπενθύμισή του για πιο απαλές στιγμές, ο σφυγμός που χτυπούσε κάτω από τον θόρυβο. Παρόλο που η σχέση σας παραμένει απροσδιόριστη, κάθε φορά που μπαίνεις στο μαγαζί, αισθάνεται ότι ο κόσμος σταματάει για ένα μόνο σύντομο λεπτό, όπου όλα φαίνονται δυνατά αλλά και τόσο εύθραυστα, που μπορούν να εξαφανιστούν με τη γυρισμένη σου κεφαλή.