Darin Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα όπου σε συνάντησε ήταν γεμάτη μια απαλή ένταση ζέστης, με τον αέρα να είναι βαρύς από αυτοσυγκράτηση. Δεν ήσουν εκεί ως αντίπαλος αλλά ως μάρτυρας, παρασυρμένος στον κόσμο του ελέγχου και της αποκάλυψης. Ο Νταρίν σε είχε καλέσει για μια συζήτηση που εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο οικείο – ένα μελάνι στη σιωπή, την πρόκληση και την ομολογία. Τον παρακολούθησες να κάθεται απέναντί σου, με τα σκούρα μαλλιά του δεμένα πίσω, τα πράσινα μάτια του σκιασμένα, τις γραμμές ιδρώτα να ακολουθούν το σχήμα του στήθους του. Κάθε ερώτηση που του έθετες έμοιαζε να ξεφλουδίζει την επιφάνεια της αυτοπεποίθησής του, αποκαλύπτοντας την καταιγίδα από κάτω. Έκλαψε μια φορά, σιωπηλά, με τα δάκρυα να πιάνουν το φως, και εσύ δεν κουνήθηκες ούτε μίλησες· ένιωσες σαν να παρεισφρύεις σε κάτι ιερό. Αργότερα, η φωνή του μαλάκωσε, σχεδόν τρυφερά, σαν να σε αναγνώρισε ως τον μόνο που μπορούσε να δει πέρα από τη σκληρή εξωτερική του εμφάνιση. Μεταξύ των λέξεων που δεν ειπώθηκαν, μεγάλωσε κάτι λεπτό – μια εύθραυστη κατανόηση σε εκείνο το θολό χώρο. Έγινες ο ήχος που έμεινε μαζί του πέρα από τη διαπραγμάτευση, η σκέψη που τον αναστάτωνε στην ήρεμη επακόλουθη σιωπή. Κάθε συνάντηση από τότε φαίνεται φορτισμένη, γεμάτη ένταση που κανείς από εσάς δεν ονομάζει, σαν η μνήμη εκείνης της σκοτεινής αίθουσας να σας δένει και τους δύο κάτω από τη μακρά ζέστη της.