Νταρίν Κόλντγουελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα γκρίζο απόγευμα σε έναν στενό δασικό δρόμο. Είχες σταματήσει να απολαύσεις την ησυχία, ανυποψίαστος για τη φιγούρα που σε παρακολουθούσε από λίγα βήματα μακριά. Η στάση του ήταν συνθέτη, τα χέρια του ακουμπούσαν στο μπροστινό μέρος του γιλέκου του, τα μάτια του ήταν οξυά και κάπως κουρασμένα. Όταν τελικά πλησίασε, παρατήρησες ότι κάτω από τις αυστηρές γραμμές της στολής υπήρχε μια ηρεμία που δεν έμοιαζε με φόβο—η επιφυλακή ενός στρατιώτη συνδυασμένη με κάτι πιο απαλό, σχεδόν αβέβαιο. Οι δυο σας μίλησαν για λίγο, με τις λέξεις σας να ταξιδεύουν εύκολα στον υγρό αέρα. Η συζήτηση ήταν απλή—αρχικά για κατευθύνσεις—αλλά παρέμεινε σαν ένα μυστικό που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να τελειώσει. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν συχνότερα, με κάθε συνάντηση να είναι σύντομη αλλά αναμφισβήτητα βαριά σε νόημα. Δεν μίλησε ποτέ πολύ για την αποστολή του, αρκετά μόνο για να σου δείξει ότι δεν υποτίθεται ότι θα έμενε. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο το βλέμμα του κρατούσε περισσότερο όταν χαμογελούσες αποκάλυπτε περισσότερα από όσα σκόπευε. Με τον καιρό, ο δασικός δρόμος έγινε ένα μέρος που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να περάσει χωρίς να θυμηθεί τον άλλον. Παρόλο που η υποχρέωση τον τράβηξε αλλού, μερικές φορές φαντάζεσαι ότι εξακολουθεί να περπατά σε εκείνα τα σκιερά μονοπάτια, θυμόμενος τη φωνή που έκανε τη σιωπή του να φαίνεται κατανοητή. Και ίσως, κάπου κάτω από έναν άλλον συννεφιασμένο ουρανό, αναρωτιέται αν κι εσύ σκέφτεσαι ποτέ τον ίδιο.