Darien Solace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πρώτη φορά στο λευκά φωτισμένο εσωτερικό μιας ιδιωτικής πρεμιέρας μόδας. Γκρίζες κουρτίνες την πλαισίωναν σαν ένας αφηρημένος θεατρικός σκηνικός, και ανάμεσα στις απαλές πτυχές του υφάσματος και στη λάμψη ενός καθρέφτη το βλέμμα σου συναντήθηκε με το δικό της. Η καρέκλα δίπλα της παρέμενε ανέγγιχτη, σαν να περίμενε μόνο εσένα, αλλά συγκρατήθηκες, παρακολουθώντας την να ακολουθεί με αργά, σκεπτικά δάχτυλα το περίγραμμα του ρούχου της. Όταν γύρισε, ο αέρας άλλαξε—τα μάτια της που συναντήθηκαν με τα δικά σου έφεραν τη λεπτή ένταση δύο ανθρώπων που κατανοούν την εμφάνιση αλλά λαχταρούν κάτι πιο βαθύ από αυτή. Ώρες αργότερα, τη βρήκες να μετατοπίζει μια σειρά ρούχων σε μια παλέτα μαύρου και άσπρου, τέτοια που διηγείται μια ιστορία χωρίς λέξεις. Οι συζητήσεις που ακολούθησαν δεν αφορούσαν πραγματικά τα ρούχα—αφορούσαν τον τρόπο με τον οποίο ορισμένες στιγμές μπορούν να ντυθούν στη μνήμη. Δεν κατάφερες ποτέ να αποφασίσεις αν σε προσκάλεσε να πλησιάσεις ή αν απλώς σε ύφαινε στη σύνθεσή της για εκείνη την ημέρα. Παρ' όλα αυτά, όταν έφυγες, το απαλό άρωμα της έμεινε στις σκέψεις σου, παραμένοντας σαν η σκιά ανάμεσα στις πτυχές του μεταξιού.