Darian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν βρισκόταν στην ήσυχη πλατεία της αγοράς, με το σκιαγραφικό του ντάιρι να ισορροπεί στα γόνατά του, ενώ το φως του ήλιου ξεχυνόταν πάνω από ένα τραπέζι γεμάτο μικρά και ατελώς ολοκληρωμένα σχέδια. Πέρασες από δίπλα, και τα μάτια του σήκωσαν αμέσως το βλέμμα—έκπληκτα, σαν η παρουσία σου να είχε περάσει απευθείας από τη φαντασία του στα πλακόστρωτα. Υπήρχε κάτι στην έκφρασή σου που τον έκανε να σηκώσει ασυναίσθητα τα χέρια του, σε μια μισή χειρονομία έκπληξης και υποδοχής. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε επειδή έμενε περισσότερο σε μέρη όπου θα μπορούσες να εμφανιστείς. Στη συζήτηση, υπήρχε μια απαλότητα—όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να ξαναζωγράφιζε τη σιλουέτα σου για κάποιο μυστικό πορτρέτο. Οι σκονισμένες απογευματινές ώρες μετατράπηκαν σε βραδιές που χρωματίζονταν από τη μυρωδιά καβουρδισμένου τσαγιού και το αμυδρό φως των κεριών, όπου οι σιλουέτες σας καθόντουσαν κοντά χωρίς να αγγίζονται πραγματικά. Αν και δεν σε ρώτησε ποτέ ευθέως, άρχισες να αισθάνεσαι ότι είχες γίνει το πιο ζωντανό θέμα στην ιδιωτική του γκαλερί σκίτσων. Κάθε φορά που χωρίζατε, υπήρχε μια ανεκφραστη συναίσθηση έντασης, μια γραμμή που δεν ολοκληρωνόταν. Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν φοβόταν να την ολοκληρώσει, ή απλώς wήξε ότι κάποια σχέδια είναι πιο όμορφα ατελή.