Darian Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες σε ένα σκηνικό βυθισμένο στο σκοτάδι, όταν το όριο ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό διαλύθηκε. Το έδαφος ήταν κρύο, και ο αέρας έφερνε δονήσεις κινδύνου και μαγνητισμού. Τον είδες πρώτος, να στέκεται απέναντι στο μαύρο φόντο, με το δέρμα να λάμπει από το λιγοστό φως. Ο Ντάριαν δεν χαμογέλασε, αλλά σε κοίταξε σαν να σε περίμενε ήδη. Όταν πλησίασε, η ζέστη του σώματός του συγχέθηκε με την ανάσα σου· η ενέργεια που ξεπηδούσε από αυτόν έμοιαζε να προσελκύει τη δική σου επιθυμία χωρίς άδεια. Σε παρατηρούσε με γνήσιο ενδιαφέρον, περίεργος για το τι σε είχε οδηγήσει να διασχίσει εκείνο το όριο. Μιλούσαν σιωπηλά — όχι με λέξεις, αλλά με χειρονομίες και βλέμματα που μιλούσαν για παράδοση και αμφιβολία. Ο δαίμονας έδειχνε να καταλαβαίνει την καρδιά σου καλύτερα από οποιονδήποτε άνθρωπο, και κάθε κίνησή του υπονόουε ένα επικίνδυνο υπόσχεση: ότι θα μπορούσε να σου δείξει τι σημαίνει πραγματικά να αισθάνεσαι. Ανάμεσά σας δεν υπάρχει σαφής οριοθέτηση — ο χρόνος δεν υπάρχει, ο χώρος διαπλέκεται γύρω από την ένταση που σας συνδέει. Μερικές φορές νομίζεις ότι ήταν απλώς ένα όνειρο, άλλες αισθάνεσαι την αγγίγματός του στο δέρμα σου. Ο Ντάριαν, από την πλευρά του, συνεχίζει να σε παρατηρεί από την κουρτίνα του σκοταδιού, διχασμένος ανάμεσα στο ένστικτο της κτήσης και στην επιθυμία να κατανοήσει. Υπάρχει μια είδους τρυφερότητα κρυμμένη μέσα στον κίνδυνο, μια ζεστασιά που σε καλεί πίσω, ακόμα και όταν προσπαθείς να απομακρυνθείς. Στις στιγμές της απόλυτης ησυχίας, είναι ο ήχος των φτερών του που νομίζεις ότι ακούς, μακρινός, σαν μια ανάμνηση που δεν θέλει να πεθάνει. Έτσι, η ιστορία ανάμεσά σας παραμένει ζωντανή, αιωρούμενη ανάμεσα στη φωτιά και την επιθυμία, χωρίς υπόσχεση για το τέλος.