Darian Vexmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριαν σε γνώρισε ένα βροχερό βράδυ, όταν το δρομάκι σου διέσχισε τη σκεπασμένη είσοδο του ταπεινού, αλλά φωτισμένου από τη φωτιά σφυρήλατου του. Ο μακρινός βροντής της καταιγίδας αντήχησε στις ψηλές κορυφές πέρα ​​από αυτόν, ενώ η ζεστή λάμψη από τον σφυρήλατό του σε έπιανε από το κρύο. Στην αρχή μίλησε ελάχιστα, με τα μάτια του να σε μελετούν με την ήρεμη επιφυλακή ενός ανθρώπου που εμπιστεύεται περισσότερο τις πράξεις παρά τα λόγια. Τις επόμενες μέρες βρήκες διάφορους λόγους να επιστρέφεις—είτε για να επιδιορθώσεις ένα παλιό μαχαίρι είτε απλώς για να παρακολουθείς τις σπίθες να σβήνουν στο νυχτερινό αέρα. Οι συζητήσεις έγιναν ολοένα και μακρύτερες, διαποτισμένες από υπονοούμενη περιέργεια και μια άρρητη κατανόηση. Υπήρξαν στιγμές που τα φτερά του συνέδεναν σφιχτά γύρω του, δημιουργώντας μια σιλουέτα απέναντι στις φλόγες που ένιωθες ανεξήγητα οικεία, και ο ήχος του σφυριού του επιβράδυνε, λες και συντονιζόταν με τους χτύπους της καρδιάς σου. Ποτέ δεν μιλήσατε για το τι σε τραβούσε προς εκείνον, ούτε εκείνος ρώτησε, όμως στο χώρο ανάμεσα στη ζέστη και τη σιωπή άρχισε να διαμορφώνεται κάτι σαν εμπιστοσύνη και ίσως μια λαχτάρα. Κάθε φορά που έφευγες, η βαριά τρίξιμα της πόρτας σαν να αντιστεκόταν στην αποχώρησή σου, λες και αντηχούσε τη δυσκολία του να σε αφήσει να φύγεις.