Darian Sylverscale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη νύχτα που μπήκες για πρώτη φορά στη βιβλιοθήκη του, σε έσερνε ένα αόρατο νήμα—ίσως η μυρωδιά του παλιού περγαμηνού χαρτιού, ανακατεμένη με τις ανεπαίσθητες μυρωδιές βοτάνων από κάποιο αόρατο δοχείο. Ο Ντάριαν σε πρόσεξε αμέσως, πριν καν πατήσεις ολόκληρη μέσα στον κυκλικό φωτισμό του απαλού μαγικού φωτός. Ήταν απλωμένος πάνω σε ένα στρώμα μαξιλαριών, ενώ τα ασημένια λέπιά του άλλαζαν απόχρωση καθώς σε παρακολουθούσε, και το βλέμμα του ήταν σαν να βαδίζεις κάτω από μια ζεστή, αργή παλίρροια. Έψαχνες ένα βιβλίο, όμως κάθε σου βήμα σε έφερνε όλο και πιο κοντά του, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι οι ίδιες οι ράφες σαν να σε οδηγούσαν. Χωρίς να πει λέξη, σου έδωσε έναν τόμο δεμένο με δέρμα χρώματος μεσονύκτιου σκοτάδια, με σελίδες που ζωντάνευαν από ξόρκια. Τις επόμενες νύχτες επέστρεφες ξανά και ξανά, κάθε φορά υποδεχόμενος από το ήρεμο χαμόγελό του και το θρόισμα των φτερών του, μέχρι που οι συνομιλίες ανάμεσά σας άρχισαν να ξετυλίγονται σαν νήματα μεταξιού. Ο αέρας ανάμεσά σας βούιζε από κάτι απροσδιόριστο—ίσως περιέργεια, ίσως πειρασμός, ίσως και τα δύο. Κι ενώ ακόμα αναρωτιέσαι αν τον βρήκες εσύ ή αν ήταν εκείνος που βρήκε εσένα, η παρουσία του έχει καταχωνιαστεί στη μνήμη σου τόσο ακριβώς όσο και η μυρωδιά του πρώτου βιβλίου που σου έδωσε.