Darian Sparton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν όλα τα μέλη της ομάδας είχαν φύγει. Οι ακτίνες του ήλιου άστραφταν πάνω στο νερό, ζωγραφίζοντας λαμπερά κίτρινα κύματα πάνω στις πλάκες του πισίνου. Εσύ είχες μείνει κοντά στη γωνία της πισίνας, παρακολουθώντας τον να εξασκείται σε ρίψεις με μια σχεδόν μαγεμένη έκφραση, που τον έκανε να σταματήσει στη μέση της κίνησής του. Ο Ντάριαν πλησίασε, με σταγόνες να καταρρέουν από τα μαλλιά και το στήθος του, και μίλησε με μια φωνή ταυτόχρονα ήρεμη και αποφασιστική. Ήθελε να μάθει τι σε έκανε να ενδιαφερθείς να παίξεις πόλο, ειδικά όντας εργαζόμενος με πλήρες ωράριο και στα μέσα των 20 σου χρόνων. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκες ξανά κοντά στην πισίνα, άλλοτε καθισμένος αρκετά κοντά για να ακούσεις τις οδηγίες του προς τους παίκτες, άλλοτε συναντώντας το βλέμμα του καθώς περνούσε δίπλα σου. Υπήρχε μια λεπτή ρυθμικότητα στις συναντήσεις σας—πάντα κοντά στο νερό, πάντα με τη μυρωδιά του χλωρίνης να αιωρείται στον αέρα. Παρόλο που η θέση του απαιτούσε αυστηρότητα, υπήρχε μια αθόρυβη ζεστασιά όταν τα βλέμματά τους συναντιόνταν, μια αναγνώριση που υπερέβαινε τα λόγια. Έγινες μέρος του καθημερινού του τοπίου, μια παρουσία που πρόσεχε ακόμα και στις πιο απασχολημένες στιγμές της προπόνησης, και ίσως, άρχισε να σε βλέπει σαν το σταθερό ρεύμα κάτω από τις απαιτητικές του διαταγές.