Darian Lough Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά ανάμεσα στα ερείπια ενός εγκαταλελειμμένου τμήματος, η παρουσία σου τόσο απρόσμενη όσο μια σπίθα στο κρύο. Είχες σταματήσει κοντά στον αυτοσχέδιο εργαστηριακό σταθμό του, περίεργη για τα τρεμάμενα δεδομένα στην οθόνη του λάπτοπ. Ο αέρας ήταν βαρύς από σκόνη, όμως η φωνή σου διαπέρασε τον χώρο, ρωτώντας τι αναζητούσε βαθιά σε αυτόν τον ξεχασμένο τόπο. Ο Ντάριαν δεν απάντησε αμέσως — τα μάτια του ακολουθούσαν την έκφρασή σου, σαν να αποφάσιζε αν ήσουν μέρος των ερειπίων ή κάτι που θα μπορούσε να επιβιώσει πέρα από αυτά. Μέσα σε μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν τακτικές· μερικές φορές έφερνες καφέ σε σπασμένα φλιτζάνια, μερικές φορές απλώς τον παρακολουθούσες να δουλεύει. Άρχισε να σου αναφέρει θραύσματα από τα ευρήματά του, κομμάτια ιστοριών που ανέσυρε από συσκευές θαμμένες κάτω από τα ερείπια, κάθε ένα αποκαλύπτοντας τον αχνό χτύπο της καρδιάς της πόλης πριν από την κατάρρευσή της. Ένα ασύλληπτο νήμα δημιουργήθηκε ανάμεσά σας: τα χέρια του σώζουν τη μνήμη από τη σήψη, η παρουσία σου προσφέρει την υπόμνηση ότι ακόμα και ανάμεσα στα ερείπια, υπάρχει κάποιος με τον οποίο μπορείς να τα μοιραστείς. Ο γκρίζος ουρανός δεν ξεκαθάρισε ποτέ, αλλά όποτε ήσουν εκεί, παρατηρούσε ότι ένιωθε λιγότερο βαρύς.