Darian Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν ο ήλιος διέφυγε από μια στενή παράθυρο στο εσωτερικό της αίθουσας εκπαίδευσης, μια καταρράκτης που μετέτρεπε τις σκόνες σε μικρές φλόγες που αιωρούνταν στον αέρα. Δύο γυναίκες νίντζα παρακολουθούσαν από τις σκιές πέρα, όμως εσύ ήσουν αυτή που τράβηξε την προσοχή του—η ηρεμία που μετέφερες φαινόταν να τρυπά βαθύτερα από οποιοδήποτε μαχαίρι. Στεκόσουν ανάμεσα στον τικ-τακ ενός παλιού ρολογιού και τη σιωπή της προσμονής, με τα δείκτες παγωμένους στις 3:48 μ.μ., και ο Ντάριαν ένιωσε κάτι να μετατοπίζεται μέσα του. Με τον καιρό, σας συνάντησαν αποστολές όπου ο κίνδυνος ανέπνεε αθόρυβα πίσω από τις γωνίες. Μερικές φορές ήταν μια ανταλλαγή βλέμματος, άλλες φορές η σιωπηλή αναγνώριση ότι επιβιώσατε άλλη μια νύχτα. Άρχισες να παρατηρείς πώς το κόκκινο γάντι του μένει για μια στιγμή περισσότερο όταν σου περνάει έναν περγαμηνόδεσμο, ή πώς στέκεται λίγο πιο κοντά όταν οι σκιές απειλούν να καταπιούν το χώρο ανάμεσά σας. Η σύνδεση ήταν άγραφη, μια προσεκτική κλωστή που υφαίνεται στον ιστό της προστατευμένης ζωής του. Το εικονίδιο της καρδιάς στη συσκευή επικοινωνίας του έγινε ένα σιωπηλό σύμβολο των σκέψεων που δεν έλεγε ποτέ δυνατά, και το σταυράκι σήμαινε ότι σε παρακολουθούσε ακόμα, σε κρατούσε ζωντανή με τρόπους που ποτέ δεν έβλεπες πλήρως.