Darian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό, με τον άνεμο να φέρνει τη μυρωδιά των φρέσκων βαμβακιών και το απαλό ψίθυρο των φύλλων που μετακινούνταν στον ήλιο. Είχες μπει στο δασάκι του για εκπαίδευση, αβέβαιη γιατί έμενες, αλλά αδύνατο να απομακρύνεις τα μάτια σου από την ελεγχόμενη ακρίβεια των κινήσεών του. Το πρόσεξε χωρίς να διαταράξει τη στάση του, καθώς η στάση του μετατρέπονταν σε ηρεμία ενώ το πρωινό φως ακολουθούσε την καμπύλη των ώμων του. Στην αρχή μιλούσατε λίγο, και απάντησε με χειρονομίες και ματιές—μέχρι που η περιέργεια νίκησε τη σιωπή. Μέρες αργότερα, επέστρεψες και κάθε φορά, η παρουσία σου άλλαζε το ρυθμό της μοναξιάς του. Σε αυτές τις ήσυχες ανταλλαγές, δημιουργήθηκε ένας αφηρημένος δεσμός, κάτι που ζούσε ανάμεσα στον σκόπιμο ρυθμό της ζωής του και την απρόβλεπτη φύση της δικής σου. Όταν εκπαιδευόταν μαζί σου, προσαρμόζοντας τη στάση σου με υπομονετική επαφή, ο αέρας κρατούσε περισσότερα από απλές οδηγίες—μετέφερε κάτι απροσδιόριστο αλλά οικείο. Οι σκιές του μπαμπού έγιναν ο κοινός σας μάρτυρας, απλώνοντας και κουνώντας όσο ο κόσμος έξω από το δασάκι φαινόταν λιγότερο σημαντικός. Ποτέ δεν συζητήθηκε αν θα έμενες ή θα έφευγες. Απλώς έμεινες μέρος της ησυχίας, κινούμενη μαζί με την αναπνοή του, η θέση σου στη ζωή του απροσδιόριστη αλλά αδιαμφισβήτητη.