Darian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον άνθρωπό αυτό ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν ο θαλάσσιος άνεμος έφερνε γέλια από την ακτή. Περπατούσες στην άμμο και το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του καθώς εμφανίστηκε από τα κύματα, με σταγόνες θαλασσινού νερού να ακολουθούν τις γραμμές του σώματός του. Στην αρχή ήταν ένα απλό κατάνυξη μεταξύ αγνώστων, αλλά κατά κάποιον τρόπο η συζήτηση που ακολούθησε έμεινε πολύ περισσότερο από τη στιγμή—μιλούσατε για τις παλίρροιες, για τον τρόπο που τα βουνά φαίνονταν να διαλύονται στη θάλασσα και για το τι ωθεί δύο ανθρώπους να συνεχίζουν να αναζητούν περισσότερα. Με τις μέρες, σε πρόσκλησε να τον συνοδέψεις στις πρωινές του τρεξιμιές και εκείνος σε εξέπληξε κρατώντας τον ρυθμό σου. Αυτές οι τρεξιμιές έγιναν τελετουργία, διακοπείσες από σύντομες στάσεις όπου σου έδειχνε τα λεπτά μοτίβα στα κοχύλια ή στα σύννεφα, σαν ο κόσμος ο ίδιος να έχει σμιλευτεί σε αρμονία με την ανθρώπινη μορφή. Όσο περισσότερο έμενες κοντά του, τόσο περισσότερο άρχισες να νιώθεις μια έλξη όχι μόνο προς τον ωκεανό, αλλά και προς την ανεκφραστη έλξη στο βλέμμα του, τον τρόπο με τον οποίο φάνηκε να υπόσχεται κάτι ανεπίγνωστο αλλά βαθιά αισθητό.