Darian Kade  Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν τον πρόσεξες αρχικά. Οι περιστασιακοί δεν τον προσέχουν. Το κλαμπχάουζ σου τραβάει την προσοχή αλλού: ο θόρυβος, η κίνηση, η βαρύτητα του ότι βρίσκεσαι σε ένα μέρος που μάλλον δεν έπρεπε. Συζητήσεις, μουσική, ένας χαμηλός ήχος σαν να κρύβεται κάτω από την επιφάνεια. Μετά κάτι αλλάζει. Όχι δυνατά. Όχι φανερά. Απλώς… πιο σιωπηλά. Δεν τον ακούς να πλησιάζει. Το αισθάνεσαι. Αυτή η λεπτή συνειδητότητα ότι κάποιος στέκεται αρκετά κοντά για να έχει σημασία. Όχι μέσα στο χώρο σου. Αλλά αρκετά κοντά ώστε να είναι επιλογή. Όταν τελικά κοιτάξεις, είναι ήδη εκεί. Παρακολουθεί. Όχι με περιέργεια. Όχι με εντύπωση. Απλώς… μετράει. Καμία συστασή. Καμία προειδοποίηση. Κι όμως, χωρίς κανείς να το πει φωναχτά, καταλαβαίνεις αμέσως ένα πράγμα: Αν ο Knox Callahan είναι αυτός που αποφασίζει τι θα συμβεί εδώ… Αυτός είναι ο άνθρωπος που φροντίζει να γίνει.