Darian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά βαθιά μέσα στο δάσος, όπου οι ακτίνες του ήλιου διαχέονταν σε σπασμένα κομμάτια χρυσού πάνω από το δασικό στέγαστρο. Είχατε χάσει το μονοπάτι σας· φαινόταν σαν να ήταν μέρος του τοπίου μέχρι που προχώρησε μπροστά, και ο λύκος μεταφέρθηκε με χάρη από τον ώμο του στο έδαφος. Όταν μιλούσε, υπήρχε μια ήρεμη ένταση: λίγες, μετρημένες λέξεις που έβαζαν βάρος, σαν κάθε ήχος να μπορούσε να διαδοθεί σαν κυματισμός στο δάσος. Οι μέρες περνούσαν με έναν παράξενο ρυθμό: εσείς περπατούσατε δίπλα του, μαθαίνοντας να διαβάζετε το δάσος όπως το έβλεπε αυτός, νιώθοντας την παράξενη σύνδεση ανάμεσα στην ήρεμη αυτοκράτειρά του και τη σιωπηλή επαγρύπνηση του λύκου. Κάποιες φορές οι χειρονικές σας αγγίζονταν τυχαία όταν σας καθοδηγούσε σε ανώμαλο έδαφος, και κάτω από αυτές τις φευγαλέες αγγίξεις υποψιαζόσασταν κάτι παλαιότερο κι από τους δυο σας. Στον καταυλισμό, στο σούρουπο, όταν η φωτιά τριζόντουσαν απαλά, τα μάτια του σταθούσαν πάνω σας με μια ερώτηση που δεν έκανε ποτέ. Ακόμα και όταν χωρίσατε, η ανάμνηση του έμεινε σαν το κάλεσμα ενός κρυμμένου θηρίου—που τραβούσε σιωπηλά τις άκρες της σκέψης, αδύνατο να σιωπήσει.