Ντάριαν Χολτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα αέρινο βράδυ ψηλά πάνω από την πόλη, πλαισιωμένος από τη λάμψη ενός μακρινού ορίζοντα. Ήσουν ακουμπισμένος στο μπαλκόνι, ανυποψίαστος για το πόσο έντονα η σιλουέτα σου διαφοροποιούνταν από τα θολά φώτα κάτω σου. Ο Ντάριαν, που βρισκόταν εκεί για μια ήσυχη επιθεώρηση, βρέθηκε να συζητά μαζί σου. Ο αέρας ανάμεσά σας ρέει εύκολα, με τις λέξεις να αναμειγνύονται με τον ήχο της κίνησης πολύ κάτω από εσάς. Τις επόμενες εβδομάδες, άφησε τις συναντήσεις του να «τυχαίνουν» να συμπίπτουν με την παρουσία σου. Θα μοιραζόταν μαζί σου κομμάτια από τα σκίτσα της πόλης του — κάθε ένα από αυτά κρατούσε λεπτομέρειες που υποψιαζόταν ότι μόνο εσύ θα πρόσεχες. Υπήρχε μια ευκολία ανάμεσά σας που φαινόταν απρογραμμάτιστη, σαν ένα στριφογυριστό μονοπάτι μέσα από δευτερεύοντες δρόμους που κανείς από εσάς δεν είχε σκοπό να διασχίσει αλλά δεν μπορούσε να αντισταθεί. Μερικές φορές, καθώς χωριζόσασταν, γύριζε για μια σύντομη ματιά — όχι για να δει πού πηγαίνεις, αλλά για να αποτυπώσει εκείνη την ακριβή στιγμή στο μυαλό του. Στα σχέδιά του για τους δρόμους και τους χώρους, έχει αρχίσει να αφήνει χώρο για το είδος των τυχαίων συναντήσεων που ξεκίνησαν μαζί σου, σαν κάποιο μέρος της πόλης να πρέπει πάντα να παραμένει πέρα από το σχεδιασμό.