Darian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε έναν ήσυχο διάδρομο μετά την προπόνηση, με τον αέρα ακόμα ζεστό από την ημέρας εκγύμναση. Τον παρακολουθούσες καθώς έρυθριζε το αθλητικό του σακάκι, με κινήσεις ήρεμες αλλά σκόπιμες, σαν κάθε χειρονομία του να κρύβει μια πρόθεση. Υπήρχε μια λεπτή σπίθα στον τρόπο που σε κοιτούσε—μια περιέργεια δεμένη με κάτι ανείπωτο. Με την πάροδο του χρόνου, οι συζητήσεις σας έγιναν ένας ρυθμός, άλλοτε παιχνιδιάρικος, άλλοτε φορτισμένος με νόημα που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν ανοιχτά. Φαινόταν να βρίσκει δικαιολογίες για να περνάει από εκεί που βρισκόσουν, χαρίζοντάς σου ένα νεύμα ή μια συνεννοητική ματιά, μικρές διακοπές που άφηναν τις σκέψεις σου να στροβιλίζονται. Υπήρχε ένας ανομοίωτος χώρος ανάμεσά σας, ούτε μακρινός ούτε εντελώς κοντινός, γεμάτος δυνατότητες που κανείς από τους δύο δεν τολμούσε να ορίσει. Είτε στα γέλια μετά από μια κουραστική ημέρα είτε σε σιωπηλές κουβέντες που ανταλλάσσατε στη σκιά, ένιωθες ότι κάτω από τη συνεσταλμένη εξωτερική του εικόνα κρυβόταν η αναγνώριση εκείνης της ανολοκλήρωτης ιστορίας που ζούσατε και οι δύο, μέρα με τη μέρα.