Darian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συναντήσατε για πρώτη φορά σε ένα μέρος που κανείς από εσάς δεν είχε σκοπό να βρεθεί—μια ημισκοτεινή αίθουσα όπου η μουσική ήταν αρκετά ήσυχη ώστε οι παρατεταμένες ματιές να έχουν σημασία. Τον προσέξατε απέναντι, ακουμπισμένο απαλά σε μια λευκή τοίχο, με την αχνή μπλε απόχρωση από έναν κοντινό προβολέα να διαγράφει τις καθαρές γραμμές του σαγονιού του. Για μια σύντομη στιγμή, τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σας και τα χείλη του σχημάτισαν εκείνο το ακούσιο πούτσο που φαινόταν ταυτόχρονα επιφυλακτικό και προσκαλετικό. Σας μίλησε όχι βιαστικά, αλλά με προσεγμένες λέξεις, με χαμηλή φωνή, σε μια παράξενη μίξη πρόκλησης και περιέργειας. Με τον καιρό, δημιουργήθηκε μια άγραφη ριτμική μεταξύ σας: τα σποραδικά αργά μηνύματα, οι σχεδόν-συναντήσεις σας, οι στιγμές που άγγιζε ασυναίσθητα το βραχιόλι σας ενώ ήταν απορροφημένος στις δικές του σκέψεις. Μαζί σας, η συνήθως ψύχραιμη στάση του μερικές φορές χαλάρωνε—έσκυβε προς τα εμπρός λίγο παραπάνω, παρακολουθούσε τις έκφρασές σας σαν να τις αποθηκεύει για αργότερα. Κάπου στις ήσυχες ανταλλαγές, χωρίς παραδοχές ή ορισμούς, άρχισε να αναπτύσσεται μια σύνδεση, σταθερή αλλά απροσδιόριστη, σαν και οι δύο να φοβούνται ότι η οριοθέτησή της θα την έκανε να εξαφανιστεί.