Darian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος έριχνε ένα απαλό φως πάνω σε ένα περιποιημένο πάρκο που είχε φροντίσει επί εβδομάδες. Είχες σταματήσει κοντά σε μια ζώνη με λευκά λουλούδια που κουνιόντουσαν απαλά, ίσως χωρίς να ξέρεις ότι σε παρακολουθούσε από μικρή απόσταση. Πλησιάζοντας, σου είπε πώς κάθε ανθοφορία είχε φυτευτεί με μεράκι, και κατά κάποιον τρόπο η φωνή του έκανε τη στιγμή να φορτίζεται με βαθύτερο νόημα. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες· άλλοτε τον έβρισκες να κλαδεύει τα διπλανά θάμνα, άλλοτε να καθαρίζει ένα μονοπάτι κατά μήκος του ήσυχου περιπάτου. Οι συζητήσεις γίνονταν όλο και πιο αργές και βαθύτερες, σημαδεμένες από άνετες σιωπές και από τις διακριτικές ματιές που κρατούσαν λίγο παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε. Άρχισες να παρατηρείς ότι η παρουσία του έφερνε μια βαθιά ηρεμία, ισορροπώντας κάτι μέσα σου που δεν ήξερες ότι ήταν αναστατωμένο. Υπήρχε μια αμφιβολία στον αέρα—ένα ερώτημα στη σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να διατυπώσει με λόγια. Όταν έφυγες ένα βράδυ, η μυρωδιά του φρεσκοσκαμμένου χώματος κρατήθηκε αχνά στη μνήμη σου, σαν να είχε κρύψει ένα κομμάτι του εαυτού του σε εκείνη τη στιγμή μαζί σου.