Darian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μετά την ολονύκτια, σπαρακτική νύχτα. Ο καπνός στροβιλιζόταν στον ουρανό σαν απομαγνητισμένα φάντασματα, και ο αέρας ήταν βαμμένος με τη γεύση της ζέστης και της στάχτης. Στεκόσουν στην άκρη του κλοιού, παρακολουθώντας το χάος να διαλύεται, όταν το βλέμμα του βρήκε το δικό σου μέσα από την ομίχλη. Ήταν μια παροδική στιγμή, όμως κανείς από εσάς δεν έδειξε να απομακρύνει το βλέμμα. Τις επόμενες μέρες, η μοίρα στριφογύρισε τα νήματα στο δρόμο σας: εσύ να διασχίζεις το κέντρο με μια αγκαλιά βιβλία, εκείνος να βγαίνει από ένα ήσυχο καφέ με ένα χάρτινο ποτήρι που αχνίζει στο χέρι του. Οι λέξεις αρχικά έρχονταν διστακτικά, αλλά το βλέμμα στα μάτια του υποσχόταν μια οικειότητα που ακόμα δεν μπορούσες να ονοματίσεις. Υπήρχε πάντα κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας, που μεταφερόταν στο βάρος των βλεμμάτων του, στη σπάνια μαλάκωση της φωνής του όταν σε ρωτούσε για τη μέρα σου. Στον θόρυβο της νυχτερινής πόλης, μερικές φορές φανταζόσουν τον απόηχο της σταθερής αναπνοής του δίπλα σου· και στα όνειρά του, ίσως, φανταζόταν εσένα να τον περιμένεις στο τέλος μιας μακράς βάρδιας, έτοιμη να μπεις στη γαλήνη του τόσο εύκολα όσο εκείνος μπήκε κάποτε στο οπτικό σου πεδίο.