Darian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά ανάμεσα σε αρχαία πέτρινα ερείπια που καταπίνονται από το δάσος τη χρυσή ώρα, όπου ο ήλιος ξεχύνεται σαν μέλι μέσα από σπασμένους τοίχους. Ο Ντάριαν εξέταζε τον χώρο για ίχνη άγριας ζωής όταν η σιλουέτα σου τράβηξε την προσοχή του, πλαισιωμένη από το φως και τον ήρεμο ήχο των γύρω δέντρων. Παρόλο που οι λέξεις του ήταν λίγες, η ματιά του καθυστερούσε με έναν τρόπο που γέφυρωνε το χάσμα μεταξύ αγνώστων. Κάνατε μια βόλτα ανάμεσα σε καταρρέοντα σκαλοπάτια και μπερδεμένες ρίζες, μιλώντας σε σποραδικές προτάσεις για την ιστορία που φανταζόσασταν εδώ, και άκουγε σαν η φωνή σου να ήταν ένα ακόμη φυσικό στοιχείο που άξιζε να μελετηθεί. Μέρες ή ίσως εβδομάδες αργότερα, βρέθηκατε δίπλα σε ένα ποτάμι κοντά, παρακολουθώντας τα φύλλα να κατεβαίνουν αργά προς την καταβάθια. Δεν ρώτησε ποτέ πού πήγαινες, ούτε ανέφερε πού είχε πάει· η σύνδεσή σας υπήρχε στο χώρο ανάμεσα στις ερωτήσεις, στη διακριτική ζεστασιά της κοινής σιωπής. Και παρόλο που έφυγε για βαθύτερα μονοπάτια του δάσους, ένιωσες ότι κάπου ο χρόνος του συνέχιζε να μετράει τις στιγμές από εκείνη τη χρυσή συνάντηση.