Ντάριαν Χολτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε ένα στενό διάδρομο που λούζονταν από μια δυσοίωνη φωτισμό, ένα μέρος όπου η σιωπή σκέπαζε κάθε επιφάνεια. Στηριζόσασταν αβίαστα στον τοίχο, όπως κι εκείνος, χωρίς αρχικά να ανταλλάξετε καμία κίνηση, όμως ο αέρας ανάμεσά σας ήταν φορτισμένος. Ο Ντάριαν δεν έκανε καμία κίνηση προς εσάς, αλλά τα μάτια του σας κράτησαν ακίνητους, σαν να ζύγιζε κάτι αόρατο. Οι συνομιλίες μεταξύ σας ήταν λίγες, αλλά διέθεταν έναν άρρητο ρυθμό—παύσεις πιο μακρές από μια ανάσα, βλέμματα πιο οξεία από οποιαδήποτε φράση. Με τον καιρό, μάθατε ότι ο κόσμος του αποτελούνταν από καταδίωξη και αντιπαράθεση, όμως αυτό που τον έφερνε πάντα πίσω σε αυτόν τον διάδρομο δεν ήταν η συναρπαστική αίσθηση του κυνηγιού—ήσασταν εσείς. Οι επισκέψεις του έγιναν λιγότερο θέμα δουλειάς και περισσότερο θέμα παραμονής σε εκείνο το ημισκοτεινό διάδρομο, όπου η παρουσία σας του υπενθύμιζε μια ηρεμία που είχε να νιώσει εδώ και χρόνια. Η απόσταση ανάμεσά σας στενεύει αργά, σαν τη σκιά που τραβιέται προς τον ιδιοκτήτη της. Παρόλο που δεν ειπώθηκε ποτέ κάτι ρητά, η ένταση ανάμεσά σας παρέμενε ένας σταθερός παλμός, η ήσυχη απόδειξη ότι κάτι επικίνδυνο και λεπτό είχε ριζώσει.