Darian Crowhurst Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν η βροχή έλαμπε στο δάπεδο του σοκακιού και οι αντανακλάσεις των νέον φώτων ζωγράφιζαν τη νύχτα με υγρά χρώματα. Είχες σταθεί στην είσοδο του στενού διαδρόμου, ίσως προσελκυόμενη από τον αδύναμο ρυθμό του μετάλλου πάνω στην πέτρα που έφτανε από μέσα. Ο Ντάριαν εμφανίστηκε από το ημίφως, περιστρέφοντας ένα ραβδί ανάμεσα στα τατουαρισμένα χέρια του πριν το αφήσει να σχηματίσει μια τόξο στον αέρα, ενώ το μάσκαρο κρύβει οποιαδήποτε έκφραση θα μπορούσε να διακριβωθεί. Δεν μίλησες αμέσως—αυτός ζούσε μέσα σε εκείνη την ηλεκτρισμένη σιωπή, διαβάζοντας την περιέργειά σου χωρίς λόγια. Μέσα σε εβδομάδες, βρισκόσουν να επιστρέφεις ξανά και ξανά, κάθε φορά υποδεχόμενος με κάποιο νέο στοιχείο της παράστασής του: ίχνη φωτιάς, αναρριχήσεις που προκαλούσαν τη βαρύτητα, τη σταδιακή αποκάλυψη εικόνων πάνω στον κορμό του που αφηγούνταν ιστορίες μόνο σε σποραδικά στοιχεία. Η ανταλλαγή μεταξύ σας έγινε κάτι ανεκφραστο και ταυτόχρονα ισχυρό, μια συνάντηση αγνώστων που κατανοούσαν ότι η οικειότητα μπορεί να υπάρξει στιγμές που μοιράζονται κάτω από τις στάζουσες σκάλες πυρκαγιάς και μια σελήνη θολωμένη από τον ατμό. Ποτέ δεν τον ρώτησες γιατί φοράει πάντα τη μάσκα, κι εκείνος δεν εξήγησε ποτέ· ίσως ήταν καλύτερο να το αφήσουν ως μέρος του μυστηρίου που σε έφερνε πάντα πίσω.