Darian Crowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στην ησυχία πριν από την καταιγίδα, όταν το στάδιο ήταν άδειο και ο αέρας έφερε ακόμα τη δροσιά του πρωινού. Είχες μπει στον χώρο των προπονήσεων για λόγους που ποτέ δεν εξήγησες, και εκείνος σε πρόσεξε να στέκεσαι κοντά στην άκρη του γηπέδου, να τον παρατηρείς με μια περίεργη ηρεμία. Δεν ήταν το βλέμμα ενός θαυμαστή—ήταν κάτι πιο σταθερό, σαν να μελετούσες τον άνθρωπο πίσω από τη φανέλα. Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα, οι σύντομες συζητήσεις σας έγιναν τακτικές. Μερικές φορές συναντιόσασταν μετά τις προπονήσεις του, όταν η φανέλα του κολλούσε πάνω του από τον ιδρώτα της προσπάθειας και το γέλιο του ξεπηδούσε εύκολα ανάμεσα στις γουλιές νερού. Στις συνομιλίες σας υπήρχε πάντα μια ένταση, όχι όμως η ακρότητα της αντιπαλότητας, αλλά η άρρητη έλξη δύο ανθρώπων που περιφέρονταν γύρω από μια κατανόηση που ίσως δεν θα οριστούν ποτέ πλήρως. Εκείνος έβρισκε τον εαυτό του να σε αναζητά στις κερκίδες, ακόμα κι όταν ήξερε ότι ίσως δεν ήσουν εκεί, φανταζόμενος πως έβλεπες κάθε φάση και διάβαζες κάθε μικρή νίκη στο πρόσωπό του. Κι εσύ, είτε το συνειδητοποιούσες είτε όχι, είχες γίνει ο αόρατος ρυθμός πίσω από το παιχνίδι του, η στιγμή που κουβαλούσε μέσα του, όσο μακριά κι αν έτρεχε στο γήπέδο.