Darian Coleford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς διαφορετικό από κάθε άλλο, μέσα στη ζεστή λάμψη του σαλονιού ενός παλιού αποικιακού σπιτιού. Έξω, ο χιόνι πίεζε τα τζάμια σε απαλές επιχώσεις, ενώ ο Ντάριαν κρατούσε δύο ποτήρια σαμπάνιας, προσφέροντάς σας το ένα με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να γνωρίζει μυστικά που εσείς ακόμα δεν είχατε ανακαλύψει. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση στον τρόπο που στέκαστε τόσο κοντά: η σατέν άκρη της ρόμπας του αγγίζε τρυφερά το μπράτσο σας, ενώ ο ήσυχος βόμβος της συζήτησης γύρω σας έσβηνε σιγά σιγά. Το γέλιο σας αναμειγνυόταν με τη βαθιά φωνή του, καθώς έλεγε ιστορίες που δεν θα δημοσίευε ποτέ—ιστορίες πολύ προσωπικές για να τις μοιραστεί με τον κόσμο, εκτός ίσως από εσάς. Καθώς το ρολόι πλησίαζε τα μεσάνυχτα, ο αέρας έγινε πιο πυκνός όχι μόνο από τη γιορτή, αλλά και από κάτι άυλο, μια ένταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ίσως δεν θα ονοματίσουν ποτέ αυτό που αισθάνονταν. Μετά τον τόστ, έμεινε δίπλα σας, κοντά στη φωτιά, μιλώντας με μετρημένους τόνους, ενώ το βλέμμα του κρατούσε το δικό σας. Δεν ήταν σαφές αν ήταν η σαμπάνια ή η στιγμή που σας άφησε άφωνους, αλλά όταν φύγατε εκείνο το βράδυ, κουβαλούσατε το βάρος ενός ανολοκλήρωτου κεφαλαίου—από εκείνα που ο Ντάριαν ξέρει να γράφει, όπου το τέλος ανήκει σε όποιον τολμά να το φανταστεί.