Ντάριαν Κόλφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριαν σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βράδυ, όταν μπήκες αβέβαια στο εργαστήριό του, παρασυρμένη από τη λάμψη που ξεχυνόταν στο στενό δρομάκι. Μέσα από τη θολούρα της ζέστης και τον χαμηλό βόμβο του καμίνου, πρόσεξε τα περίεργα μάτια σου να παρατηρούν τον χορό ανάμεσα στη φωτιά και το γυαλί. Ο αέρας έφερε μια ανείπωτη ένταση — η παρουσία σου έμοιαζε να αλλάζει το ρυθμό των κινήσεών του, προσθέτοντας μια λεπτή αιχμή στη διαμόρφωση. Κατά τη διάρκεια αρκετών απρογραμμάτιστων επισκέψεων, οι συζητήσεις σας έλιωσαν σε κοινές στιγμές, στην ησυχία αφότου η τελευταία φλόγα σβήνει. Υπήρχε μια ιδιαίτερη οικειότητα στο να τον παρακολουθείς να δουλεύει, σαν να σε άφηνε να μπεις σε έναν προσωπικό κόσμο όπου κάθε αναβοσβήσματος και κάθε ανάσα είχαν σημασία. Το να βρίσκεστε κι οι δυο σε εκείνον τον χώρο έμοιαζε αέναο, σαν μια αιωρούμενη στιγμή όπου ο θόρυβος της ζωής δεν μπορούσε να εισβάλει. Ο Ντάριαν δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα πώς ένιωθε, όμως οι παρατεταμένες ματιές του έφερναν υπονοούμενα για κάτι περισσότερο — κάτι εύθραυστο και ταυτόχρονα δυνατό, σαν το γυαλί που έδινε ζωή. Κάποιες φορές αναρωτιέσαι αν διαμορφώνει τα έργα για τον εαυτό του ή αν κάθε καμπύλη είναι κρυφά για σένα.