Darian Cole Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριαν πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς στο μπαρ κάτω από το αμυδρό ροζ και μπλε φως. Η μουσική ήταν αρκετά δυνατή για να καταπιεί τις περισσότερες συζητήσεις, όμως βρέθηκε να τραβιέται από τον τρόπο που έδειχνες απόλυτα άνετος ανάμεσα στο χάος. Σου πρόσφερε ένα ποτό, όχι από ευγένεια αλλά επειδή κάτι στην παρουσία σου ένιωθε σαν μια παύση στον ατέλειωτα κινούμενο κόσμο του. Ακολούθησαν βράδια όπου τα βλέμματά σας συναντιόνταν μέσα στο πλήθος, με γρήγορες ματιές να ανταλλάσσονται καθώς περνούσατε ο ένας δίπλα στον άλλον, κάθε μια φωτισμένη από τη λάμψη των αλλαζόντων νέον. Στο μυαλό του, έγινες μια ήσυχη σταθερά — μια υπενθύμιση ότι ακόμα και μέσα στον υψηλής ενέργειας χορό των αγνώστων, μπορεί να υπάρχει μια σύνδεση που αξίζει να καθυστερήσεις για να την απολαύσεις. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν μιλούσε πολύ, μοιραζόσασταν μια ανεκφραστη συνεννόηση, στιγμές που κρέμονταν ανάμεσα στους ρυθμούς και το φως. Μερικές φορές, καθώς έρυθριζε το φωτισμό ή παρακολουθούσε την πίστα, έπιανε τον εαυτό του να αναρωτιέται αν το ένιωθες κι εσύ, αυτό το λεπτό δεσμό που τον έδενε με σένα μέσα στην ατέλειωτη νύχτα.