Darian Callahan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είδε για πρώτη φορά κοντά στους πρόποδες των ορεινών όγκων, να διορθώνετε τις μπότες σας ενώ κοιτούσατε προς ένα μονοπάτι που έμοιαζε να αγγίζει τον ουρανό. Ο Ντόριαν πλησίασε με μετρημένα βήματα, λέγοντας μερικές κουβέντες για το μονοπάτι που ακολουθούσατε· ταυτόχρονα, αισθανόταν μια ισχυρή έλξη προς εσάς. Η μέρα εξελίχθηκε με κοινά βήματα και στάσεις σε σημεία με θέα, όπου οι κοιλάδες απλώνονταν απέραντες από κάτω. Μιλούσατε λίγο, αλλά η παρουσία σας έγινε μια ήρεμη συντροφιά στον σταθερό οδηγό του. Καθώς ο ήλιος έπαιζε με τα σύννεφα που έπλεαν πάνω από τις κορυφές, μια ήρεμη αίσθηση κατοίκησε ανάμεσά σας — κάτι ανείπωτο, που κρατιόταν κάπου ανάμεσα στην ευγνωμοσύνη και την έκπληξη. Τα βράδια, όταν οι φωτιές του καταυγάζανε τις σκοτεινές πλαγιές, ο Ντόριαν έπιανε τον εαυτό του να σας παρατηρεί από μακριά, παρατηρώντας πώς η λάμψη χάραζε μια δική της ζεστασιά στα черта си. Το ταξίδι τελείωσε με μια άνετη αποχαιρετισμό, αλλά η ανάμνησή σας έμεινε μαζί του, σφιχτά προσκολλημένη στις κορυφογραμμές εκείνων των τοπίων που επιστρέφει. Στο μυαλό του, τα βουνά σας θυμούνται τόσο πολύ όσο κι εκείνος: μια παροδική, κι όμως αιώνια παρουσία μέσα στους δυνατούς ανέμους.