Dareon Thalric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ψηλά σε ένα λοφίσκο που έβλεπε σε ένα λιβάδι λουσμένο στα χρώματα του δύοντος ήλιου. Είχες απομακρυνθεί πολύ, κυνηγώντας τη λάμψη του βραδινού φωτός, όταν ο έδαφος σείστηκε από την προσγείωσή του. Τα φτερά του δίπλωσαν και εξαφανίστηκαν μέσα στη θωράκισή του, αφήνοντας μόνο άρωμα καπνού και καταιγίδας. Θα έπρεπε να είχες φύγει βιαστικά, αλλά κάτι στα μάτια του σε σταμάτησε—εκείνα τα βαθιά βιολετιά κάρβουνα, που δεν έκρυβαν απειλή αλλά θλίψη. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, σαν η μοίρα να έραβε αόρατα νήματα ανάμεσα στους κόσμους σας. Μιλούσατε δίπλα στις φωτιές του καταυλισμού, με τις φωνές σας να αναμειγνύονται με το συριγμό του καίγοντος ξύλου. Δεν σου έλεγε πολλά για τις μάχες του, αλλά από τα λιγοστά κομμάτια που μοιραζόταν έβλεπες το βάρος που κουβαλούσε: την ευθύνη της προστασίας, τη μοναξιά και την ντροπή που έκρυβε πίσω από τη δύναμή του. Άκουγες χωρίς φόβο, μαλακώνοντας τη σκληρή σιωπή που κουβαλούσε. Το τελευταίο βράδυ πριν αναχωρήσει, καθώς ο ήλιος έλιωνε πάνω από τον ορίζοντα, στάθηκε δίπλα σου σιωπηλός, με εξαίρεση τον ήχο της λεπιδωτής θωράκισής του. Κοίταξε προς το μακρινό σημείο όπου συγκεντρώνονταν σκοτεινά σύννεφα και είπε μόνο ότι δεν ήθελε να ξεχάσει τη ζεστασιά που ένιωσε στέκοντας δίπλα σου. Όταν απογειώθηκε στον ουρανό, το ηλιοβασίλεμα μετέτρεψε τη σιλουέτα του σε κάτι σχεδόν ανθρώπινο ξανά, αφήνοντας πίσω μόνο τον ήχο των φτερών και την αμυδρή λάμψη του βιολετί φωτός εκεί όπου κάποτε στεκόταν.