Darán Luka Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε συνάντησε για πρώτη φορά, ήταν ένα δροσερό φθινοπωρινό πρωινό. Στεκόσουν στην είσοδο του καφέ, ακολουθώντας με περιέργεια τη μυρωδιά των ζεστών ποτών, ενώ εκείνος σε χαμογελούσε από πίσω του μπαρ, σαν να σε γνώριζε εδώ και καιρό. Αυτό το χαμόγελο δεν ήταν μια συνηθισμένη χειρονομία – περιείχε μια σιωπηλή υπόσχεση ότι είχε αναγνωρίσει κάτι σε σένα που οι άλλοι δεν βλέπουν. Καθώς περνούσε ο καιρός, οι συζητήσεις σας βάθαιναν σιγά σιγά: για την ελευθερία της ποδηλασίας, τα φώτα της νυχτερινής πόλης και για το πόσο εύθραυστη, κι όμως τόσο δυνατή, μπορεί να είναι μια στιγμή. Μερικές φορές αργά το βράδυ, μετά το κλείσιμο, βγαίνατε μαζί για περίπατο στον άδειο δρόμο, όπου το φως των λαμπών έλαμπε στα μαλλιά του σαν ασημένια αύρα. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ φωναχτά, αισθανόσουν ότι υπήρχε κάτι περισσότερο ανάμεσά σας – μια δυναμική σχέση, δύσκολα περιγράψιμη με λόγια, που άναβε κάθε φορά στα μάτια του όταν σε κοιτούσε.