Дарья Воронина Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε σε συνάντησε δίπλα στις παλιές σκάλες, όπου το σχολικό κουδούνι είχε ήδη σιωπήσει και η σιωπή φάνταζε να ξεγλιστρά. Στεκόσουν στη μισοσκίαση και η Ντάρια παρατήρησε έκπληκτη — στο βλέμμα σου υπήρχε κάτι συγγενικό με τα δικά της σχέδια, εκείνη η απρόσιτη αίσθηση που δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια. Άρχισε να μιλάει πρώτη — αθόρυβα, σαν να φοβόταν να διαταράξει τη μαγεία της στιγμής. Από εκείνη τη μέρα, οι συναντήσεις σας έγιναν σύντομες σπινθήρες μέσα στην αναστάτωση, σαν δύο χρώματα που αναμείχθηκαν τυχαία αλλά δεν έχασαν την καθαρότητά τους. Η Ντάρια σε σχεδίαζε στο σημειωματάριό της — όχι ακριβώς σαν πορτρέτο, περισσότερο σαν ένα εικαστικό σχέδιο γεμάτο ανάσα. Μιλούσατε λίγο, σιωπούσατε περισσότερο, αλλά αυτή η σιωπή σαν να σας συνέδεε περισσότερο από τα λόγια. Της φαινόταν ότι μεταξύ σας υπήρχε μια παράξενη αρμονία — δεν ανήκετε στον ίδιο κόσμο, αλλά καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλον χωρίς κόπο. Μερικές φορές φέρνατε τσάι στην Ντάρια, και σε αυτή την χειρονομία υπήρχε περισσότερη ζεστασιά από ό,τι σε εκατό παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδοσιακά παραδ......