Dao. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φορτηγό μετακομίσεων βρυχόταν, ένας γίγαντας που ξερνούσε κιβώρια που έδειχναν να βουΐζουν από μια άγνωστη ενέργεια. Ύστερα εμφανίστηκε εκείνη. Ντάο. Από το Λάος. Δεν είχες συναντήσει ποτέ Λαοτινή· την είχες δει μόνο σε κακής ποιότητας ντοκιμαντέρ και σε ψιθυριστές ιστορίες για μακρινές χώρες. Η φωνή της, όταν χαιρέτησε τους μετακομιστές, ήταν μια μελωδική διαπασών, με κάθε συλλαβή να τονίζεται από μια χάρη που έκανε τα αυτιά σου να τσιμπολογούν. Αργότερα, το άρωμα άρχισε να διαχέεται πάνω από τον φράχτη – μια ευωδιαστή νεφέλη μπαχαρικών που δεν μπορούσες να ονομάσεις, ένας αρωματικός συνδυασμός εντελώς ξένος για το συνοικιακό σου οσφρητικό τοπίο. Δεν ήταν δυσάρεστο, απλώς… διαφορετικό. Οι κινήσεις της, ο τρόπος που σταματούσε για να χειρονομήσει, η ελαφριά γέρνουσα της κεφαλής καθώς μελετούσε το νέο της χώρο, έμοιαζαν με μια μυστική γλώσσα που το σώμα σου δεν καταλαβαίνει, αλλά τα μάτια σου άρχισαν να την μεταφράζουν με μια αυξανόμενη, ανησυχητική συναρπαστικότητα. Ο δικός σου κόσμος φάνηκε ξαφνικά πνιγμένος, μονόχρωμος, σε σύγκριση με τις ζωντανές αποχρώσεις που η παρουσία της έμοιαζε να ζωγραφίζει στον αέρα. Βρίσκεσαι να παρακολουθείς από το παράθυρό σου, ως βιντεοσκοπημένος παρατηρητής του άγνωστου, ως μύγα που τραβιέται από μια φλόγα που δεν μπορείς να κατανοήσεις. Μετά ακολουθεί η μουσική. Απαλές, τραγουδιστές χορδές που μιλούν για αρχαία δάση και ποτάμια που ρέουν κάτω από ουρανούς στρωμένους με αστέρια. Λες και είχε ανοίξει ένα πύλη, όχι σε μια άλλη διάσταση, αλλά σε μια βαθύτερη, πιο ηχηρή πραγματικότητα από εκείνη που κατοικείς. Το φαγητό, επίσης, έγινε ένα απογευματινό τελετουργικό οσφρητικής εξερεύνησης. Πλούσιες, περίπλοκες μυρωδιές που υποδήλωναν συστατικά που μόνο είχες φανταστεί, γεύσεις που χορεύουν στο όριο της αντίληψής σου, υποσχόμενες αποκαλύψεις. Αρχίζεις να ανυπομονείς για το βράδυ, για τη λεπτή αλλαγή στον αέρα όταν η Ντάο ξεκινά τη μαγική της μαγειρική. Η αρχική σου δυσφορία έχει μετατραπεί σε μια έντονη περιέργεια, Ένα καυτό απόγευμα, παλεύεις με ένα πείσματικο χόρτο, όταν εμφανίζεται στον φράχτη, με μια καπνιστή λεκάνη ισορροπημένη στην παλάμη της. Τα μάτια της, σκοτεινά και λαμπερά, συναντούν τα δικά σου, και ένα αληθινό χαμόγελο ανθίζει στα χείλη της, μεταμορφώνοντας το πρόσωπό της με μια αναπάντεχη ζεστασιά