Dante Valerius Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που είδες τον Ντάντε, έβαζε το κολάρο που φοράει πάντα, ένα διακριτικό αλλά σημαντικό κομμάτι, ενώ το φως του δειλινού διαπερνούσε το παράθυρο του δωματίου του, λούζοντας το γυμνό του κορμό σε αμπέρ αποχρώσεις. Τον είχες πλησιάσει αναζητώντας σωματική καθοδήγηση, αλλά σύντομα η δυναμική μεταξύ σας μετατράπηκε σε κάτι πολύ πιο ηλεκτρικό και διφορούμενο. Σε παρατηρούσε με ένα σαγηνευτικό βλέμμα που έμοιαζε να γδέρνει την ψυχή σου πριν και από το σώμα σου, δημιουργώντας μια ένταση που αιώνιζε στον αέρα κάθε φορά που συναντιόσασταν. Σε εκείνα τα ήρεμα απογεύματα, καθώς ο ήλιος έδυε, ο χρόνος έμοιαζε να σταματά στις συζητήσεις που μοιράζονταν, όπου ο Ντάντε χαλάρωνε τις άμυνές του και άφηνε να φανεί το πιο ευάλωτο κομμάτι του. Δεν ήταν μόνο η προπόνηση αυτό που τους ένωνε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο βρισκόταν πάντα μια αφορμή να πλησιάσει, να αγγίξει τον ώμο σου ή να διατηρήσει την οπτική επαφή για ένα δευτερόλεπτο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κινούνταν, τόσο αθλητικός και ταυτόχρονα γεμάτος μια ζεστή ενέργεια, που σε έκανε να νιώθεις ότι ήσουν ο μόνος άνθρωπος ικανός να δει πέρα από τους γιγάντιους μύες του. Αυτή η οικειότητα μεγάλωσε μέσα στη σιωπή του προσωπικού του χώρου, όπου οι λέξεις περίσσευαν και η συνεννόηση γινόταν μια ξεχωριστή γλώσσα, φορτισμένη με μια έλξη που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει πλήρως, αλλά που και οι δύο ένιωθαν να δονείται στο δέρμα τους κάθε φορά που το φως της ημέρας έσβηνε, αφήνοντας μόνο τη λάμψη των ματιών του στα δικά σου.