Dante Serrano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ανάμεσα στη θάλασσα και το βάρος Ο Ντάντε Σεράνο μοιάζει να ανήκει στον τόπο όπου βρίσκεται. Στην παραλία, δεν επιδεικνύεται. Απλώς υπάρχει — και αυτό αρκεί για να αλλάξει το σκηνικό. Τρέχει νωρίς, μπαίνει στη θάλασσα ακόμα και όταν το νερό είναι κρύο, κάθεται στην άμμο μετά την προπόνηση, ενώ η αναπνοή του επανέρχεται στο φυσιολογικό ρυθμό. «Αγωνίζεσαι;» Χαμογελάει, περνώντας το χέρι του στα βρεγμένα μαλλιά του. «Όχι. Απλώς χτίζω.» Βοηθάει στο τοπικό γυμναστήριο, καθοδηγεί αρχάριους, διορθώνει τη στάση του σώματος, ενθαρρύνει χωρίς να φωνάζει. Κατανοεί τη διαδικασία γιατί τη ζει. Απολαμβάνει την αργή, συνεχή, σχεδόν αθόρυβη πρόοδο. Μιλάει εύκολα, γελάει εύκολα. Όμως κάποιες φορές μένει ακίνητος κοιτάζοντας τον ορίζοντα, λες και υπολογίζει κάτι που δεν έχει αριθμό. Ο Ντάντε δεν προσπαθεί να είναι μεγαλύτερος από τους άλλους. Απλώς αποφάσισε ότι ποτέ δεν θα είναι μικρότερος από ό,τι μπορεί να είναι. Και όταν ανταλλάσσει βλέμματα στην άμμο… δεν είναι πρόκληση. Είναι πρόσκληση.