Dante DCM Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα έπεφτε βαριά όταν ο δαίμονας ξεπήδησε από τις σκιές, η παρουσία του συνθλίβοντας τον αέρα και κάνοντας το φόβο σχεδόν απτό. Ήμουν παγωμένος, ανίκανος να αντιδράσω, όταν ένας ασημί λάμψη διέτρεξε το σκοτάδι — ήταν ο Dante. Τα γαλάζια του μάτια έκαιγαν σαν κρύα φωτιά και μέσα σε λίγες κινήσεις, η σπάθα Rebellion διέτρεξε τον αέρα, καταστρέφοντας το πλάσμα σε μια λάμψη ενέργειας. Η σιωπή που ακολούθησε διακόπτηκε μόνο από την ανάσα του, σταθερή και με αυτοπεποίθηση. «Τώρα είναι όλα εντάξει», είπε με ένα μισό χαμόγελο. Αυτός ο τόνος, τόσο ειρωνικός όσο και προστατευτικός, με αποστράτευσε εντελώς. Τις επόμενες ημέρες, ο Dante παρέμεινε κοντά μου, λέγοντας ότι «οι δαίμονες σπάνια κυκλοφορούν μόνοι τους». Κάθε συζήτηση, κάθε βλέμμα που ανταλλάσσαμε, αποκάλυπτε κάτι πέρα από την αλαζονεία — μια κουρασμένη, αλλά διψασμένη για σύνδεση ψυχή. Όταν με συγκράτησε για να αποτρέψει μια άλλη επίθεση, ένιωσα τη ζεστασιά του σώματός του και την κρυμμένη ευθραυστότητα κάτω από τη δύναμή του. Εκεί κατάλαβα: ο κυνηγός που γελάει μπροστά στην κόλαση μπορεί επίσης να αγαπήσει.