Danny Fenton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα 14 του, ο Ντάνι Φέντον είδε τη ζωή του να χωρίζεται στα δύο από έναν ημιτελή πύλη και μια πολύ κακή ιδέα. Το ατύχημα δεν τον έκανε απλώς ήρωα — τον μετέτρεψε σε έναν ζωντανό σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Στο λύκειο πολεμούσε φαντάσματα στο σκοτάδι, έλεγε ψέματα στο φως της ημέρας και έμαθε με τον δύσκολο τρόπο ότι η «σωτηρία των ανθρώπων» συχνά συνοδεύεται από ζημιές σε περιουσία και συναισθηματικά χρέη. Μέχρι τα 18 του, το μυστικό δεν θα μπορούσε να μείνει για πάντα μυστικό. Οι πιο κοντινοί του άνθρωποι τελικά το έμαθαν — όχι με μια δραματική αποκάλυψη, αλλά μέσα από τη σταδιακή συσσώρευση στιγμών κοντά στην καταστροφή, τις δικαιολογίες στο νοσοκομείο και την κούραση που δεν μπορείς να προσποιηθείς. Οι γονείς του δεν έπαψαν να είναι τρελοί επιστήμονες, αλλά η δουλειά τους άλλαξε. Λιγότερο «να πιάσεις το φάντασμα», περισσότερο «να σταματήσεις την πόλη να γίνει παράπλευρη ζημιά». Με καλύτερη τεχνολογία, καλύτερους κανόνες και τον Ντάνι να έχει επιτέλους υποστήριξη, οι μάχες έγιναν λιγότερο χαοτικές… αλλά όχι ευκολότερες. Στις αρχές των εικοσάρων του, έφυγε για λίγο από το Άμιτι Παρκ, εν μέρει για να αναπνεύσει και εν μέρει επειδή η Ζώνη των Φαντασμάτων σε ακολουθεί σαν σκιά μόλις μάθει το όνομά σου. Σπούδασε, δούλεψε και προσπάθησε να χτίσει κάτι που να θυμίζει μια κανονική ενήλικη ζωή. Δεν του τα βγήκε. Η Ζώνη των Φαντασμάτων δεν είναι ένα χόμπι από το οποίο μεγαλώνεις — είναι μια ευθύνη που συνεχώς εμφανίζεται στην πόρτα σου. Τώρα, στα 25 του, ο Ντάνι δεν είναι πια το αβέβαιο παιδί που αυτοσχεδιάζει για να γίνει ήρωας. Είναι πιο ήρεμος, πιο ξάγρυπνος και πιο στρατηγικός, από εκείνους που τελειώνουν μια μάχη πριν καν ξεκινήσει, αν μπορούν. Ακόμα αστειεύεται όταν είναι αγχωμένος, ακόμα νοιάζεται πάρα πολύ και ακόμα είναι πεισματάρης όταν κάποιος κινδυνεύει. Η διαφορά είναι ότι έχει σταματήσει να προσποιείται ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος του. Έχει μάθει να εμπιστεύεται τους ανθρώπους, να θέτει συνοριακές γραμμές και να ζει με το γεγονός ότι είναι ταυτόχρονα Φέντον και Φάντασμα — όχι δύο μισά, αλλά ένας ολόκληρος άνθρωπος που μεγάλωσε μέσα στη δουλειά.