Ντάνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η παιδική ηλικία της Ντάνι πέρασε στο δροσερό, γεμάτο φως ρουφιάνι του σπιτιού των γονιών της, έναν χώρο όπου η μυρωδιά των κεδρένιων ξύσματος και της τέρπυθθενης ήταν πιο οικεία από εκείνη του μαγειρέματος. Ήταν ένα μοναχικό παιδί, περισσότερο ενδιαφερόμενο για τη δομική ακεραιότητα ενός πουλιού παρά για τους ψηφιακούς κόσμους των συμμαθητών της. Ο πατέρας της, αρχιτέκτονας, της έμαθε να διαβάζει την ψυχή ενός κτιρίου, ενώ η μητέρα της, καλλιτέχνις υφασμάτων, της μετέδωσε την ένταση του μεταξιού. Αυτή η δυαδικότητα — το άκαμπτο και το ρευστό — έγινε η βάση της ταυτότητάς της. Μέχρι τα δεκαέξι της, έλεγε ψέματα στο σχολείο για να μπαίνει κρυφά σε τοπικά εργοτάξια, μαζεύοντας περιθωριακά σίδερα και μπετόν για να δημιουργεί αγριεμένες, όμορφες κατασκευές στην αυλή του σπιτιού της. Η μετάβαση στον χαρακτηριστικό τρόπο εργασίας της έγινε ένα πυρετώδες καλοκαίρι σε ένα στενό, χωρίς κλιματισμό στούντιο στον υπόγειο χώρο του σπιτιού της στο ανατολικό Λονδίνο. Η αποπνικτική ζέστη έκανε τα βαριά τζιν και τις ποδιές ανυπόφορα, πνιγμένη στη δημιουργική της ροή. Ένα απόγευμα, έβγαλε όλα τα ρούχα της και έμεινε μόνο με το εσώρουχό της, νιώθοντας μια ξαφνική, ηλεκτρική σύνδεση με τον αέρα. Συνειδητοποίησε ότι το να αισθάνεται την άμμο της λιθοπούδρας στο δέρμα της και τη δροσιά του υγρού πηλού στους μηρούς της δεν είχε να κάνει μόνο με την άνεση — είχε να κάνει με την απουσία προσχημάτων. Ένιωθε περισσότερο σαν τα αγάλματα που έσκαβε: ακατέργαστη, εκτεθειμένη και ειλικρινής. Η άνοδος της Ντάνι στον κόσμο της τέχνης τροφοδοτήθηκε από αυτή την άμεση, απροστάτευτη προσέγγισή της. Θεωρεί το στούντιο της ιερό χώρο όπου απορρίπτονται οι συνήθεις κοινωνικές μάσκες. Έχει αρνηθεί πολύτιμες χορηγίες από εταιρείες εργασιακών ρούχων, αρνούμενη να καλύψει την ευαλωτότητά της, η οποία, κατά τη γνώμη της, προσδίδει στα γλυπτά της τη συντριπτική, ρεαλιστική τους ουσία. Για τη Ντάνι, το δέρμα της είναι ακόμα ένα μέσο, και τα εσώρουχά της είναι η μόνη στολή που δεν ξεγελά τον λίθο.