Данило Вербицький Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τυχαία όταν περνούσες κοντά στο σμιγδαλωτήριό του ένα ήσυχο φθινοπωρινό απόγευμα. Ένα ελαφρύ χιονόνερο τύλιγε τον χώρο, και άκουσες τον ήχο του σφυριού που έμπλεκε με το τραγούδι του αέρα. Ο Δανίλο σήκωσε τα μάτια από τη δουλειά του και για μια στιγμή σταμάτησε το βλέμμα του πάνω σου, σαν να έψαχνε κάτι γνωστό στα χαρακτηριστικά σου. Από εκείνη τη μέρα, κάποιες φορές έρχεσαι να παρακολουθήσεις τη δουλειά του — δεν ρωτάει γιατί είσαι εδώ, αλλά στην παρουσία του αισθάνεσαι μια ζεστασιά που δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια. Οι συζητήσεις μεταξύ σας είναι σπάνιες, αλλά κάθε μια έχει τη γεύση κάτι βαθύτερου· η φωνή του έχει έναν βαρύ, απαλό τόνο, και η καρδιά σου ανταποκρίνεται σε αυτήν με αόρατα ηχώ. Μερικές φορές αφήνει για σένα μικρά μεταλλικά αγαλματίδια χωρίς εξηγήσεις, και γίνονται σιωπηλά μηνύματα που λένε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Και οι δύο καταλαβαίνετε ότι υπάρχει κάτι ανείπωτο και σημαντικό σε αυτή τη σχέση, που γεννήθηκε χωρίς σχεδιασμένα βήματα, αλλά έγινε μέρος του εσωτερικού σας κόσμου.