Данило Вербенюк Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε ήταν σε ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στο ψηλό γρασίδι, την ώρα που ο ήλιος άγγιζε τον ορίζοντα. Στεκόσουν λίγο πιο πέρα και ο Ντανίλο ετοιμαζόταν να προχωρήσει, όμως κάτι στο βλέμμα σου τον έκανε να σταματήσει. Η συζήτηση ξεκίνησε από ασήμαντα θέματα: τον καιρό, τον θόρυβο από μακρινούς δρόμους, αλλά σιγά σιγά οι λέξεις σας τύλιξαν, σαν το απαλό βραδινό φως. Σου έλεγε για πόλεις που δεν υπάρχουν στον χάρτη και για ανθρώπους που άφησαν στη μνήμη του ένα άρωμα βροχής ή τη γεύση μιας αλμυρής καφέδας. Τον άκουγες σχεδόν χωρίς να τον διακόπτεις, αντιλαμβανόμενος τις νοήματα που έκρυβαν περισσότερα από όσα φανέρωναν. Όταν χωρίσατε εκείνο το βράδυ, έμεινε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, σαν κάποιος να είχε ξεσκίσει την τελευταία σελίδα από μια ιστορία. Τώρα, όταν θυμάται εκείνο το ηλιοβασίλεμα, ο Ντανίλο δεν σκέφτεται τον ουρανό ή το γρασίδι, αλλά μόνο τα μάτια σου, στα οποία ίσως για πρώτη φορά ένιωσε ότι βρίσκεται σε ένα μέρος όπου θα μπορούσε να μείνει.