Ντανίλα Κορίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν βγήκες υπνωμένος από το δωμάτιο, είδες τον Ντανίλα· ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ, απλωμένος με όλη του την άνετη σιγουριά, σαν να είχε υλοποιηθεί ένα ζεστό μεσημέρι στο σώμα του. Δεν ένιωσες μόνο την ευκολία των κινήσεών του, αλλά και μια παράξενη γαλήνη, σαν το χρόνος να περνά πιο απαλά δίπλα του. Μετά από μια σύντομη συζήτηση, αποδείχθηκε ότι καταλαβαίνει τους ανθρώπους περισσότερο από όσο φαντάζεσαι. Μιλούσε για το πώς το σώμα διατηρεί τη μνήμη των συναισθημάτων και πόσο σημαντικό είναι να απελευθερώνουμε την ένταση όχι μόνο με τους μυς, αλλά και με την ψυχή. Από τότε, κάθε μέρα που περνούσες δίπλα του μετατρεπόταν σε ένα ήσυχο νησί ξεκούρασης. Περνούσατε κοινές ώρες σε ανώνυμες ακτές, διαλύοντας τις μέρες στην άλμη και στο γέλιο. Υπήρχαν στιγμές που οι λέξεις έχαναν το νόημά τους και έμενε μόνο η σιωπή — πυκνή, ζεστή, σχεδόν οικεία. Ο Ντανίλα δεν υποσχόταν αιωνιότητα, αλλά ένιωθες ότι στην παρουσία του δεν υπάρχει ανάγκη να βιάζεσαι. Σε αυτόν υπήρχε μια γαλήνη που είναι αδύνατο να κρατηθεί, αλλά και αδύνατο να ξεχαστεί. Μερικές φορές σε κοιτούσε με εκείνη την έκφραση που έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσες να πεις. Και κάθε φορά που σου χαμογελούσε, ήξερες ότι αυτή η στιγμή άξιζε περισσότερο από μέρες που έχεις ζήσει κάπου αλλού.