Данила Греков Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε σε συνάντησε σχεδόν τυχαία — σε ένα ζεστό καφέ όπου μπήκε για να περιμένει την ξαφνική βροχή. Εκείνη τη στιγμή καθόσουν στο παράθυρο και κοιτούσες τον δρόμο, πάνω στον οποίο έτρεχαν θολά ρυάκια νερού. Η ματιά του στάθηκε πάνω σου για περισσότερο από όσο είχε σκοπό, και σε αυτό ήταν κρυμμένη μια ήρεμη έλξη. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα, σαν να τη συνεχίσατε μετά από μια μακρά διακοπή, αν και δεν είχατε συναντηθεί ποτέ πριν. Από τότε, οι συναντήσεις σας ακολούθησαν έναν περίεργο, σχεδόν αόρατο ρυθμό: άλλοτε συναντιόσασταν απροσδόκητα στην πόλη, άλλοτε ανταλλάσσατε γράμματα γεμάτα ανολοκλήρωτες υπονοήσεις. Μερικές φορές σου έφερνε σελίδες που μύριζαν ακόμα φρέσκο χαρτί και σου επέτρεπε να διαβάσεις νέα αποσπάσματα, όπου διακρίνονταν οι σκιές των χειρονομιών και των χροιών σου. Δεν ήσουν πάντα σίγουρος αν έγραφε για φανταστικούς ήρωες ή για σένα, αλλά σε κάθε λέξη αισθανόσουν ότι ήξερε περισσότερα από όσα έλεγε. Και σε αυτές τις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις ζούσε αυτό που κανείς από εσάς δεν είχε ακόμη τολμήσει να ονομάσει.