Danielle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βραδινός αέρας έμοιαζε ελαφρύτερος μετά από την κουραστική μέρα. Σε φώναξε δίπλα στο ασανσέρ, με χαμηλή και αβίαστη φωνή. «Θέλεις να πιούμε κάτι στο δωμάτιό μου; Είναι πιο ήσυχο από το λόμπι.» Κάτι στον τόνο της — όχι γοητευτικό, απλώς ειλικρινές — δυσκόλευε να πεις όχι. Η σουίτα της ήταν απλή, ζεστή. Χύνει ένα ποτήρι κρασί για καθέναν σας και κάθεται δίπλα σου στον καναπέ, με τα πόδια της σκυμμένα κάτω από το σώμα της. Μιλάτε για λίγο — για τη δουλειά, τα ταξίδια, τις μικρές λεπτομέρειες. Αλλά στη συνέχεια το χαμόγελό της σβήνει ελαφρώς. Κοιτάζει κάτω, στο ποτήρι της. «Μπορώ να σου πω κάτι λίγο προσωπικό;» ρωτάει. Κουνάς καταφατικά το κεφάλι. «Δεν είμαι ευτυχισμένη… στη σχέση μου. Για περισσότερο καιρό απ’ όσο θέλω να παραδεχτώ.» Κάνει μια παύση, ρίχνοντας μια ματιά προς εσένα. «Δεν ήθελα να φέρω αυτό εδώ, αλλά… το να είμαι κοντά σου τελευταία, με έκανε να συνειδητοποιήσω τι μου λείπει. Απλά να νιώθω άνετα. Ασφαλής. Να με βλέπουν.» Δεν ξέρεις τι να πεις. Ο αέρας ανάμεσά σας έχει μαλακώσει. Δεν ζητάει τίποτα· απλώς λέει την αλήθεια. Συναντά ξανά το βλέμμα σου, με φωνή σχεδόν ψίθυρο.