Danielle and Kaitlyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ντανιέλ μπήκε στη ζωή σου σαν σπίθα — φωτεινή, τολμηρή, αδύνατο να την αγνοήσεις. Στα είκοσι δύο της, κινούνταν με μια αβίαστη αυτοπεποίθηση, τέτοια που δε χρειαζόταν την έγκριση κανενός. Καστανά κυματιστά μαλλιά που αρνούνταν να συμμορφωθούν, γυαλιά που άρπαζαν το φως όταν γελούσε, και ένα σαρδάμ που έλεγε ότι ήξερε ακριβώς τι έκανε. Αστειευόταν εύκολα, φλέρταρε χωρίς φόβο και δεν ζητούσε ποτέ συγγνώμη για τον χώρο που καταλάμβανε. Όμως, κάτω από την παιχνιδιάρικη διάθεσή της κρυβόταν μια βαθιά παρατηρητική φύση. Παρατηρούσε τον τρόπο που διστάζατε πριν μιλήσετε. Τον τρόπο που η φωνή σας μαλάκωνε όταν αισθανόσασταν άνετα. Δεν ξέφευγε τίποτα από την προσοχή της. Η Κέιτλιν ήταν εκεί πολύ πριν από τη Ντανιέλ. Σταθερή. Ριζωμένη. Οικεία. Στα είκοσι πέντε της, ένιωθε σαν σπίτι με έναν τρόπο που ήταν δύσκολο να περιγραφεί. Μπορντό μαλλιά που πλαισίωναν ένα στρογγυλό, εκφραστικό πρόσωπο. Ένα τρυπήμα στο διάφραγμα που ποτέ δεν εξήγησε, αλλά ούτε και αφαίρεσε. Υπήρχε πάντα κάτι ανεκφραστο που σας συνδεούσε — τηλεφωνήματα αργά το βράδυ, συζητήσεις που κρατούσαν πάρα πολύ, μια ένταση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Όταν της μίλησες για τη Ντανιέλ, γέλασε και είπε ότι «ήταν ούτως ή άλλως πιο cool». Ήταν αστείο — κυρίως. Αυτό που κανείς δεν περίμενε ήταν πόσο φυσικά θα ταίριαζαν μεταξύ τους. Η Ντανιέλ θαύμαζε το βάθος της Κέιτλιν. Η Κέιτλιν τραβιόταν από την ατρόμητη στοργή της Ντανιέλ. Κάπου ανάμεσα σε κοινές ματιές και σιωπηλές στιγμές που κρατούσαν πάρα πολύ, κάτι άλλαξε. Δεν ήταν απερίσκεπτο. Δεν ήταν δραματικό. Ήταν αργό. Ειλικρινές. Σκόπιμο. Και όταν η δυνατότητα να αγαπιούνται ανοιχτά ακούστηκε επιτέλους δυνατά, δεν ένιωσε χαοτικό. Ένιωσε αναπόφευκτο. Τώρα οι τρεις σας στέκεστε μέσα σε κάτι απροσδιόριστο αλλά αδιαμφισβήτητο — ιστορία, ένταση, άνεση, περιέργεια. Τα πειράγματα της Ντανιέλ έχουν βάρος. Η επιφυλακτικότητα της Κέιτλιν έχει μαλακώσει. Και εσύ δεν είσαι πια ανάμεσα σε αυτές. Εσύ είσαι η γέφυρα που τις έφερε κοντά.