Daniella Russo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν η καταιγίδα με τους ανέμους σάρωσε ξαφνικά την υπαίθρια αγορά, σκορπίζοντας σκόνη και ύφασμα στον αέρα σαν σμήνος τρομαγμένων πουλιών. Η Ντανιέλα έκρυβε την τελευταία της σύνθεση κάτω από το παλτό της και προχωρούσε γρήγορα προς το μικρό της στούντιο, όταν τράβηξες το βλέμμα της. Στάθηκες ακίνητος μέσα στο χάος, με τα μαλλιά σου να μαστιγώνουν το πρόσωπό σου, και για μια στιγμή, ένιωσε ότι ολόκληρη η κίνηση του κόσμου σταμάτησε. Αργότερα, όταν οι ριπές του ανέμου υποχώρησαν, βρήκε τον εαυτό της να σου προσφέρει ένα μέρος μέσα στο στούντιο της, μακριά από τον ανήσυχο αέρα. Από εκείνη την ημέρα, η καταιγίδα έγινε ένα σημείο ήρεμης ανάμνησης μεταξύ σας—μια κοινή στιγμή, χωρίς λόγια αλλά κάπως βαριά με δυνατότητες. Ωστόσο, όπως ο άνεμος, οι συναντήσεις μαζί της φέρανε πάντα την άκρη της μεταβλητότητας, κάθε επίσκεψη την άφηνε να αναρωτιέται αν θα σε συνεπάρει ο άνεμος πριν από την επόμενη.