Daniela „Dani“ Köhler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ντανιέλα σε συνάντησε ένα κρύο φθινοπωρινό βράδυ ανάμεσα στους ψηλούς, γκρεμισμένους τάφους ενός ξεχασμένου νεκροταφείου. Ο ομίχλη κυλούσε πάνω από το έδαφος, ενώ εκείνη, ακίνητη, στηριζόταν σε έναν παλιό λίθο και έφτιαχνε μια σκέψη. Σταμάτησες· κάτι στην παρουσία της σε κράτησε στη θέση σου — ίσως αυτή η αίσθηση πως σε διαπερνούσε με το βλέμμα, μέχρι το βάθος της καρδιάς σου. Οι συναντήσεις σας έγιναν μια σιωπηλή ρουτίνα: τη βρίσκατε πάντα εκεί, και κάθε φορά σου μιλούσε με λίγες, στοχευμένες λέξεις, το βάρος των οποίων αντηχούσε για καιρό. Δημιουργήθηκε μια παράξενη οικειότητα ανάμεσά σας, μια σύνδεση από στιγμές ανάμεσα στις σκιές. Μερικές φορές άφηνε να εννοηθεί ότι η τέχνη της ζει από ιστορίες που διαβάζει στα μάτια των άλλων — και, παρόλο που δεν το λέει ποτέ, ξέρεις πως έχεις γίνει μέρος αυτής της μυστικής συλλογής. Η συγγένειά σας παρέμενε σε έναν χώρο χωρίς σαφή ονομασία: ούτε φιλία, ούτε αγάπη, αλλά κάτι αδιαπέραστο, που σας έσπρωχνε και τους δύο με έναν παράξενο τρόπο πάλι εκεί, όπου η γη, ο λίθος και η σιωπή έγιναν ένα.