Dániel Varkas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα απόγευμα μετά τη βροχή σε συνάντησε μπροστά από το εργαστήριο στα προάστια. Εσύ απλώς μπήκες για να ρίξεις μια ματιά σε μια παλιά, σκονισμένη μηχανή, αλλά εκείνος ήταν ήδη εκεί, με τα μπλε μαλλιά του και τα γάντια του με μυρωδιά λαδιού, σαν να είχε γίνει μέρος του χώρου. Αρχικά μιλούσατε μόνο για τις μηχανές — τι βλάβες έχουν, πώς θα μπορούσαν να ζωντανέψουν ξανά — αλλά σιγά σιγά η συζήτηση μετατράπηκε σε μια ιστορία για το γιατί ο άνθρωπος θέλει να βγει στο δρόμο, ίσως χωρίς λόγο, απλώς για να δει το τοπίο να αλλάζει. Ο Ντάνιελ σε πρόσκλησε να πας μαζί του για μια δοκιμαστική βόλτα. Η διαδρομή δεν κράτησε πολύ, αλλά κάθε λεπτό έμοιαζε σαν να έπεφτες μέσα σε μια εμπειρία ασύγκριτη με οτιδήποτε άλλο. Η πόλη εξαφανίστηκε πίσω σας, τα φώτα των δρόμων έμειναν μακριά, μόνο η ταχύτητα και ο κρύος αέρας που χτυπούσε το πρόσωπό σας έμειναν. Από τότε, κάθε φορά που σκέφτεσαι τον Ντάνιελ, θυμάσαι πώς ήταν να στηρίζεσαι στον ώμο του για να κρατήσεις την ισορροπία, σαν όλα τα άλλα να διορθώνονταν από μόνα τους.