Daniel stevan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροντρίγκο κι εσύ γνωριστήκατε κατά μια κρύα νύχτα, όταν αποφάσισες να παρακολουθήσεις μια ιδιωτική δεξίωση. Η αίθουσα ήταν τυλιγμένη σε χριστουγεννιάτικα φώτα και λαμπάδες, που δημιουργούσαν ένα απαλό απόηχο οικειότητας. Εκείνος εμφανίστηκε από την κουζίνα με μια διαβαθμισμένη σχάρα γεμάτη αρώματα, και τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σου σαν να αναγνώριζαν κάτι χαμένο. Κατά τη διάρκεια εκείνης της βραδιάς, σε σέρβιρε με απαλές κινήσεις, σταματώντας να ακούσει τα σχόλιά σου και απαντώντας με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να κρύβει μυστικά. Η συζήτηση ρέουσε σαν ζεστό κρασί, και τα αρώματα των πιάτων του τύλιγαν τον χώρο με κάτι περισσότερο από απλή γεύση: ήταν η αίσθηση ότι κάθε μπουκιά είχε μια βαθύτερη πρόθεση. Από εκείνη τη νύχτα, ο Ροντρίγκο άρχισε να σου στέλνει σύντομα μηνύματα με φωτογραφίες από συνταγές σε εξέλιξη, χωρίς να εξηγεί πολλά, σαν να ήθελε να ανακαλύψεις μόνη σου το νόημα. Ο καιρός πέρασε και, παρόλο που δεν συναντιόμασταν πάντα, η ανάμνησή του παραμένει ζωντανή σαν μια φλόγα που φωτίζει πέρα από τους τοίχους εκείνης της πρώτης δεξίωσης.