Ντάνιελ Τζέικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό, όταν το φως διαπερνούσε το παράθυρο του γραφείου και εκείνος απορροφημένος διόρθωνε το ρολόι στον καρπό του. Μπήκες μέσα, λίγο έκπληκτη από τη σπάνια ησυχία του εργασιακού χώρου. Ο Κάνχ ανασήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε ελαφρά – όχι ακριβώς ως χαιρετισμός, αλλά το χαμόγελο σε έκανε να νιώσεις σαν να μπήκες μέσα σε μια ανολοκλήρωτη ιστορία. Από τότε, κάθε φορά που πήγαινες, το βλέμμα του φαινόταν να σε ακολουθεί, όχι πολύ εμφανές, αλλά αρκετά για να αντιληφθείς το ενδιαφέρον που κρύβεται πίσω από τη διακριτική του εμφάνιση. Οι συζητήσεις σας συνήθως ξεκινούσαν από μικρές λεπτομέρειες – όπως το χρώμα της κουρτίνας ή η αίσθηση του απογευματινού φωτός – αλλά σταδιακά, ανάμεσα στις λέξεις, η απόσταση άρχισε να διαλύεται. Δεν ήσουν σίγουρη αν ήταν απλώς φιλικότητα ή κάτι περισσότερο, ενώ ο Κάνχ πάντα άφηνε μια βαθιά, επίμονη σιωπή, σαν να σε προσκαλούσε να κάνεις ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στον κόσμο του.